Interview met Marjan KlopIMG_0156.JPG

Naam:   Marjan Klop

Functie: secretaresse

1.In welke zin heeft u te maken (gehad) met borstkanker?

Bij mijn moeder is in 2007 borstkanker geconstateerd. Helaas is zij hieraan in december 2011 overleden.

2.Wordt of werd er over gesproken binnen de familie /het gezin/uw relatie?

Mijn moeder was een heel gesloten vrouw. Zij sprak weinig over borstkanker en over haar gevoelens. Ze zei altijd: “Niemand kan er iets aan doen dat ik borstkanker heb, dus het is niet anders”. Ik praatte er wel over met mijn vader, broer, zus en mijn man. Zij heeft wel haar lichaam laten zien toen de borst was afgezet. Mijn moeder was naar mij toe ook niet ‘preuts’ over haar lichaam.

3. Wat vindt u van een lichaam met een borst minder?

Toen ik het lichaam van mijn moeder zag na de borstamputatie was ik hiervan behoorlijk ‘onderuit’. Zo confronterend…. Dan denk ik niet aan het cosmetische aspect maar meer aan het feit dat mijn moeder iedere keer geconfronteerd werd met haar ziekte; 24 uur per dag en 7 dagen per week….Daardoor vind ik het erg heftig een vrouwenlichaam met een borst minder te zien. Wel vind ik dat een vrouwenlichaam hierdoor niet haar ‘schoonheid’ verliest, want ‘schoonheid’ zit van binnen….

4. Welke keuze zou u maken als het u zou overkomen? U heeft de keuze uit 3 mogelijkheden: reconstructie, prothese of ontboezeming.

Ik vind het heel moeilijk om hier antwoord op te geven, omdat ik niet voor de keuze sta. In eerste instantie denk ik aan een prothese. Maar als ik dan weer aan mijn moeder denk, hoe zij die ‘nep-borst’ in haar bh stond te proppen en zei: ‘Wat een gedoe en het ziet er nog niet uit!!’. Misschien dan toch reconstructie??

5. Heeft u mij nog iets te vragen?

Niet zozeer te vragen, maar wel iets te vertellen. Iets wat mij onder andere nog steeds veel pijn doet, is het feit dat bij mijn moeder een zwart kruis op de betreffende borst werd gezet. Dit als teken dat de juiste borst geamputeerd zou worden. Ik hielp haar in het operatiejasje. Toen ze het jasje een beetje fatsoenlijk aan had kwam de verpleegkundige binnen en trok het jasje weer open en vroeg aan mijn moeder: ‘Is het deze borst?’. Na een aarzelend ja van mijn moeder haalde zij zonder pardon een zwarte stift uit haar zak en zette zij vervolgens een kruis op de betreffende borst en liep weer weg!!